หนุ่มพิการแต่หัวใจแกร่ง

หนุ่มพิการแต่หัวใจแกร่ง

หนุ่มพิการแต่หัวใจแกร่ง

หนุ่มพิการแต่หัวใจแกร่ง

หนุ่มพิการแต่หัวใจแกร่ง

ย้อนกลับไปในช่วงวัยเด็กของ Juan Jose Florian เขาอาซัยอยู่ที่ป่าในโคลอมเบีย ครอบครัวของเขานั้นประกอบอาชีพชาวสวน โดยปลูกมะละกอ ส้ม และอะโวคาโด แต่ทว่าในเวลากลางคืนนั้น

ที่นี่เป็นกลุ่มของพวกติดอาวุธผิดกฎหมาย หากบรรดาผู้ที่ฝ่าฝืนเคอร์ฟิว พวกเขาจะถูกประหารชีวิต ซึ่งแน่นอนว่าศพนั้นจะขึ้นทุกวันตามทางเดินในป่า ซึ่งที่ๆเขาอาศัยอยู่นั้นไม่มีถนนจริง ไม่มีโทรทัศน์ แต่เด็กๆในชุมชนนั้นต้องติดตาม ทีมฟุตบอล แต่เขาและพี่ชายของเขาจะแอบออกไปตามรอยที่ส่องสว่างในท้องฟ้าช่วงกลางคืน คือการเชียร์กองทัพโคลอมเบียต่อสู้กับ Farc กองกำลังปฏิวัติโคลอมเบีย

ในปี 1966 เขาและน้องชายของเขานั้นได้ตัดสินใจเป็นทหาร ตอนที่ Miller (น้องชายของเขา) และหลายสัปดาห์ต่อมา กลุ่มทหาร Farc ได้ไปเยี่ยมครอบครัวของ Florian ในพื้นที่ป่าอันห่างไกลของพวกเขาพร้อมข้อความ ครอบครัวได้มอบลูกชายให้พลังแห่งปฏิกิริยา ดังนั้นพวกเขาจึงเป็นหนี้อีกคนหนึ่งในการปฏิวัติ

Juan Jose Florian ได้กล่าวว่า
“แม่ของผมพยายามต่อสู้กับพวกเขา เธออ้อนวอนพวกเขา ขณะที่พวกเขาพาผมออกไป เธออวยพรผมด้วยน้ำตา”
เพราะเมื่อตอนเขาอายุ 16 ปี ในช่วงปี 2541 เขาได้ถูกลากเข้าสู่ความขัดแย้งที่คร่าชีวิตผู้คนไป 260,000 คน และมีผู้พลัดถิ่นภายในมากกว่า 6 ล้านคนระหว่างปี 2497 ถึง 2559 ที่ฝั่งตรงข้ามกับพี่ชายของเขาเอง เขาเป็น 1 ในผู้เยาว์กว่า 18,000 คน โดย 70% ของพวกเขาอายุน้อยกว่า 15 ปี คัดเลือกโดย Farc ในช่วง 5 ทศวรรษของการต่อสู้ด้วยอาวุธให้เป็นกลุ่มกบฏที่ใหญ่ที่สุดของประเทศ

Juan Jose Florian ได้กล่าวว่า
“เราต้องเผชิญกับแรงกดดันทางจิตใจหลายชั่วโมง เนื่องจากค่านิยมที่พวกเขาสอนนั้นตรงกันข้ามกับแม่ของผม ผมมักจะคิดถึงการหลบหนี ผมมักใช้เวลาทั้งวันในการมองหา ฟัง วางแผน ผมเห็นว่าทหารหนีทัพถูกยิงในข้อหาทรยศต่อสาเหตุนี้อย่างไร” แต่เขาก็ขัดขืนการปลูกฝังของพวกเขา และ 1 ปีในชีวิตของเขาในฐานะเด็กกองโจร เขามองเห็นโอกาสที่จะหลบหนี

เขาได้มอบตัวกับกองทัพ และได้รับการคุ้มครองของกองทัพในเมืองหลวงโกโบตา ในช่วงนั้นเขากลัวการออกไปข้างนอกมาก เพราะว่ามันน่ากลัวมากเนื่องจากศัตรูนั้นแข็งแกร่ง และแม่ของเขาต้องหนีออกจากฟาร์มพร้อมกับลูกๆ คนอื่นๆ ซึ่งเธอส่งไปโรงเรียนประจำเพื่อความปลอดภัยของพวกเขา

Juan Jose Florian อายุ 18 ปีในปี 2000 เขาเข้าร่วมกองทัพ โคลอมเบีย หลังการฝึก เขาใช้เวลา 12 ปีในการต่อสู้กับแก๊งค้ายา และคนลักลอบขนน้ำมัน Miller น้องชายของเขายังคงทำงานเป็นทหารต่อไป แต่ก็ต้องพบกับโศกนาฏกรรมจากการยิงกับทีม Farc ในเมืองเอล โดราโด เมืองเมตา ซึ่งอยู่ห่างจากโบโกตาไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 350 กม. ทำให้ Miller นั้นเริ่มจะประสบปัญหาของโรคจิตเภทแบบหวาดระแวงเรื้อรัง และ Juan Jose Florian เขาได้เดินทางกลับบ้านเพื่อไปพบ Miller และครอบครัวของเขา และทางบ้านของเขานั้นเลือกที่จะปฏิเสธที่จะจ่ายภาษีที่เรียกว่า Farc พวกเขาตามเธอมาที่บ้านใหม่ของเธอ เมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม 2555 มีพัสดุปรากฏขึ้นที่สนาม

และช่วงเวลาที่เขานั้นได้เสียแขนไปทั้ง 2 ข้างนั้นเกิดจากที่ เขาเห็นบางอย่างที่ประตู เขาเดินไปหามัน นั่งยองๆแล้วเอื้อมมือออกไป หลังจากนั้นเขาก็นอนบนพื้นกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด หลังจากนั้นแขนทั้ง 2 ข้างของเขาก็หายไป และมีแผลไหม้อยู่ที่ระดับ 2-3 ทุกที่ ตาขวาบอด และหูข้างขวาของเขาก็สูญเสียการได้ยิน หลังจากนั้นเขาก็ตื่นจากอาการโคม่า 12 วัน หลังจากนั้นหลายเดือนต่อมาเขาได้ผ่าตัดและปลูกถ่ายผิวหนัง แต่สิ่งที่ไม่สามารถกลับมาเยียวยาได้คือสภาพจิตใจที่บอบช้พ ซึมเศร้า ภาพหลอน และความคิดที่จะฆ่าตัวตาย

หลังจากผ่านไปหลายเดือนในการดูแลผู้ป่วยหนัก เขาโชคดีที่ได้ย้ายไปยังกองพันพล Jose Maria Hernandez ซึ่งเป็นกองกำลังพิเศษในกองทัพ โคลอมเบีย สำหรับผู้ที่บอบช้ำจากความขัดแย้ง แต่เขานั้นก็พบเจอกับคำดูถูกของทหารคนอื่นๆ แต่ว่าเป็นแรงผลักดันให้เขานั้นกลับมาฮึกเหิมอีกครั้ง เขาได้ฝึกอย่างหนักสามารถว่ายน้ำได้ไกลขึ้น ถึงแม้ว่าจะเหลือแขนและขาไม่กี่ข้าง และการว่ายน้ำในแบบพาราไดซ์นั้นก็ไม่มีอุปสรรค การว่ายน้ำนั้นทำให้เขาสามารถเลิกใช้ยาบำบัดทางจิตเวชได้

หลังจากนั้นเขาได้เริ่มการแข่งขันและได้คว้าเหรียญรางวัลแรกในสหรัฐอเมริกาที่งานซึ่งจัดโดยมหาวิทยาลัยมินนิโซตาในปี 2013 เป็นเวลา 3 ปีที่เขาเข้าแข่งขันในระดับผีเสื้อ S5 ซึ่งทำลายสถิติทั่วโคลอมเบีย เวเนซุเอลา บราซิล สหรัฐอเมริกา และแคนาดา ซึ่งรางวัลเหรียญสุดท้ายจากการแข่งขันระดับชาติในปี 2015 ปีต่อมา 4 ปีหลังจากการระเบิด เขาได้รับเงินบำนาญจากกองทัพ และเริ่มปริญญาด้านจิตวิทยาในมหาวิทยาลัย เขาไม่สามารถแข่งขันในทีมว่ายน้ำพาราได้อีกต่อไป เขาจึงตัดสินใจไล่ตามความทะเยอทะยานทางกีฬาอื่น

หลังจากนั้นกีฬาที่เขาโปรดปรานคือการ ปั่นจักรยาน เนื่องจากในโคลอมเบียระบบพาราลิมปิกเปิดกว้างสำหรับนักกีฬามืออาชีพที่มีความทุพพลภาพเพียงเล็กน้อยมากกว่าผู้พิการทางร่างกายแบบ 3 คน เราถูกมองว่าเป็นปัญหาที่มีค่าใช้จ่ายสูง หรือในฐานะผู้ป่วยในสถานบำบัด และเขาก็ได้รับเชิญให้ไปบรรยายการสร้างแรงบันดาลใจที่ฐานทัพอากาศในพื้นที่ปลูกกาแฟของโคลอมเบีย ซึ่งเป็นที่ตั้งกองบำรุงรักษาทางอากาศของกองทัพอากาศโคลอมเบีย พวกเขาต้องการให้เขาเล่าเรื่องราวชีวิตของเขาและสิ่งที่เขานั้นทำในทุกวัน

ในปัจจุบันเขานั้นอายุ 39 ปี เขาได้รับตำแหน่งแชมป์พาราไซเคิลระดับชาติของโคลอมเบีย ในการแข่งขันบนท้องถนนและการทดสอบตามเวลาและเขามีเป้าหมายใหม่ เป็นนักว่ายน้ำและนักปั่นจักรยานที่ประสบความสำเร็จ

About the Author

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *

You may also like these

PowerFul By Rufeo